امروز اول فروردین بود

و باز خدا را در لطافت گل های زنبق احساس کردم

در شفافیت آینه , درزلال آب و چشم های سیاه ماهی قرمز

عید که می شود عرش خدا را می آرایند

سفره ای به اندازه تمام آرزوهای ما پهن می کنند

هفت سینی میچینند و برای ارواح رفتگان لباس های نو می دوزند

امروز دم سال تحویل حس غریبی داشتم واقعا غریب

احساس کردم دلم پیش خودم نیست

کسانی روح مرا به جایی برده بودند, درونم  آشوب بود

انگار منتظر چیزی بودم

قرآن را گشودم:

: “تسبح له السماوات السبع و الارض و من فیهن و ان من شی الا یسبح بحمده

ولکن لا تفقهون تسبیحهم  انه کان حلیما غفورا”

چه شیرین لحظه ایست که می یابید ذره ذره وجودتان به تسبیحش مشغولند

و درونتان پر آشوب می شود

چه مبارک لحظه ایست لحظه تحول دنیا

و خدا مهمانی نویی را آغاز میکند,باشکوه ترین بزم ملکوت را به راه می اندازد

و سخاوتمندانه همه را به این بزم فرا می خواند تا به بندگانش عیدی بدهد

امروز بهترین عیدیم را از خدا گرفتم

“یک بوسه شیرین”

 {پیام}